Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου: Ο Βαγγέλης Πιτσιλός μιλά για τη σκηνή, την κίνηση και την Αίγινα

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, συνομιλήσαμε με τον Βαγγέλη Πιτσιλό, έναν καλλιτέχνη που δεν περιορίζεται σε μία μόνο μορφή έκφρασης. Η πορεία του, που ενώνει την υποκριτική με τον χορό και την κινησιολογία, αποτυπώνει μια βαθιά ανάγκη για δημιουργία και επικοινωνία μέσα από το σώμα και τη σκηνή. Από μεγάλες παραγωγές μέχρι πιο προσωπικά projects, και με σταθερή σύνδεση με την Αίγινα, ο ίδιος μιλά με ειλικρίνεια για την τέχνη, τους ανθρώπους και όσα τον κινούν.

Έχεις μια πορεία που συνδυάζει υποκριτική, χορό και κινησιολογία. Πώς γεννήθηκε αυτή η ανάγκη να εκφράζεσαι μέσα από τόσες διαφορετικές μορφές;

Προέκυψε τυχαία ο χορός και η κίνηση. Δεν φανταζόμουν τον εαυτό μου χορευτή-κινησιολόγο, ώσπου κάποια στιγμή λέει ο δάσκαλός μου στη δραματική: «Βαγγέλη, είσαι και χορευτής». Άρχισαν οι συμμαθητές μου να ζητούν τη βοήθειά μου σε χορογραφίες και να στήνω μια σκηνή σωματικά. Δημιουργούσα σαν αέρας, χωρίς να το καταλάβω, κι είπα «εδώ είμαστε». Σε πολλές φάσεις είχα περισσότερη ανάγκη την κίνηση παρά την πρόζα. Αισθάνομαι τυχερός που μπορώ και εκφράζομαι μέσα από όλα, γιατί υπάρχει μια ποικιλία που δεν σταματά.

Έχεις κινηθεί από μεγάλες παραγωγές, όπως μιούζικαλ (Mamma Mia, Matilda), μέχρι πιο ιδιαίτερα projects και performances. Τι είναι αυτό που σε κερδίζει κάθε φορά σε έναν ρόλο ή σε μια συνεργασία;

Ο άνθρωπος που έχω απέναντί μου. Στη σκηνή και κάτω απ’ τη σκηνή. Για μένα είναι πολύ σημαντικότερη η γενναιοδωρία από το «ταλέντο». Αυτό που με κερδίζει σε έναν ρόλο είναι να ψάξω να βρω κοινά του στοιχεία με μένα. Κάποιες φορές είναι ευκολότερο, άλλες δυσκολότερο, αλλά αυτό με ελκύει. Είναι ο λόγος που κάνω θέατρο.

Φέτος σε βλέπουμε στην παράσταση «Όλα… λάθος». Πες μας λίγα λόγια για το έργο και τον ρόλο σου.

Αυτό το έργο έχει κάτι το ιδιαίτερο. Κάθε παράσταση είναι διαφορετική, δεν ξέρεις τι θα προκύψει. Είναι δύσκολο έργο, τεχνικά και αντοχικά, αλλά το κοινό μάς αγκαλιάζει από την πρώτη στιγμή. Γι’ αυτό και παίζουμε έναν ολόκληρο χρόνο.

Ο ρόλος του Σέσιλ στο πρώτο μέρος είναι ένας ερασιτέχνης ηθοποιός που μαγεύεται στην πρεμιέρα και αρχίζει να κάνει «δικά του» – παντομίμα, υποκλίσεις, νεύματα στο κοινό. Κάθε λέξη του και μια κίνηση, οπότε ταυτίζομαι πολύ. Στο δεύτερο μέρος κάνω τον Άρθουρ, τον κηπουρό, ο οποίος με φινέτσα και στυλ μόνο δράμα δεν παίζει, αλλά κωμωδία. Θα μου λείψει πολύ το έργο και ο θίασός του.

Μεγάλωσες στην Αίγινα. Τι εικόνες ή συναισθήματα σου έρχονται πρώτα στο μυαλό όταν σκέφτεσαι το νησί;

Τα παιδικά μου χρόνια στις αλάνες, η μπάλα στο χωράφι, το κυνηγητό και τα δεντρόσπιτα, το ρίξιμο του φιστικιού. Μα πάνω απ’ όλα τα πρώτα μου βήματα στη σκηνή: η ομάδα της Κυψέλης του Γιώργου Μπήτρου και η Λάγια Μαστρογιαννίδου στο δημοτικό θέατρο. Δεν ξεχνάω ποτέ από πού ξεκίνησα· ούτως ή άλλως, εκεί καταλήγω.

Έχεις ενεργή παρουσία στην Αίγινα μέσα από τον χορό και τη διδασκαλία. Τι σου δίνει αυτή η επαφή με το νησί και τους ανθρώπους του μέσα από τη δουλειά σου;

Η ομάδα χορού που έχω στην Αίγινα είναι, χωρίς υπερβολή, οικογένεια. Φέτος κλείνουμε 10 χρόνια χοροθεατρικών παραστάσεων. Είναι τόσο έντονο το συναίσθημα κάθε χρόνο – στα μαθήματα, στις πρόβες, στην παράσταση – που είναι σαν να έχω ζήσει 10 ζωές.

Το πιο όμορφο είναι να έχεις τους ίδιους μαθητές για 10, 7 ή 5 χρόνια, άλλους καινούργιους, άλλους να ξαναέρχονται. Είναι ένας κύκλος, όπως και η ζωή. Εμένα με συγκινεί το πόσο μας αγκαλιάζει ο κόσμος και ο τόπος μου. Είναι σημαντικό να στηρίζεις την τέχνη.

Πώς βλέπεις σήμερα το θέατρο στην Αίγινα; Υπάρχει ενδιαφέρον και καλλιτεχνική δραστηριότητα στο νησί; Θα σε ενδιέφερε να κάνεις περισσότερα πράγματα εκεί στο μέλλον;

Δυστυχώς, σε γενικό βαθμό όχι. Δεν υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον ούτε υποδομές, και όσοι ενδιαφέρονται δυσκολεύονται πολύ. Για παράδειγμα, το δημοτικό θέατρο, όπου κάναμε πολλές παραστάσεις χειμώνα-καλοκαίρι, δεν υπάρχει πλέον. Είναι θλιβερό να μην υπάρχει ένας θεατρικός χώρος στην Αίγινα ή ένας χώρος για παιδικές παραστάσεις.

Ευτυχώς υπάρχει το φεστιβάλ θεάτρου το καλοκαίρι και προσπαθούμε να φιλοξενούμε θιάσους με τον καλύτερο τρόπο. Μελλοντικά, δεν ξέρω αν θα μπορώ να κάνω περισσότερα απ’ όσα κάνω τώρα.

Κλείνοντας, τι ετοιμάζεις για το επόμενο διάστημα; Τι να περιμένουμε από τον Βαγγέλη Πιτσιλό;

Μετά το «Όλα λάθος» θα παρουσιάσω τον μονόλογο που είχα ετοιμάσει για το φεστιβάλ θεάτρου Αίγινας, «Χωρίς φίλτρο». Θα παρουσιαστεί στην Αθήνα τον Μάιο για κάποιες παραστάσεις.

Στις 26 και 27 Ιουνίου θα έχουμε το χοροθέατρο της φετινής χρονιάς, με θέμα τη «σκάλα» στη ζωή του ανθρώπου – την άνοδο και την κάθοδο. Συζητάω για μια θερινή παράσταση, καθώς και για κάτι τηλεοπτικό για την επόμενη σεζόν, αλλά είναι ακόμη νωρίς.

Να είμαστε καλά, με όρεξη και χαρά γι’ αυτό που αγαπάμε, κι όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν.

Ένα βλέμμα στο θέατρο με αλήθεια και κίνηση

Ο Βαγγέλης Πιτσιλός ανήκει σε εκείνους τους καλλιτέχνες που δεν φοβούνται να εξερευνήσουν, να δοκιμαστούν και να εκφραστούν πολυδιάστατα. Με πυξίδα τον άνθρωπο, τη συνεργασία και τη βαθιά σύνδεση με την τέχνη, συνεχίζει να δημιουργεί με συνέπεια και πάθος.

Σε μια εποχή που το θέατρο δοκιμάζεται αλλά και επαναπροσδιορίζεται, τέτοιες φωνές μας θυμίζουν γιατί παραμένει ζωντανό: γιατί μιλά για εμάς, μέσα από εμάς.

Μείνετε συντονισμένοι στο site μας για συνεντεύξεις και αφιερώματα που αναδεικνύουν πρόσωπα, δράσεις και ιστορίες της Αίγινας.