Η «Νέα Ζωή στο Χωριό» ξεκίνησε από τη Φουρνά Ευρυτανίας και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα κοινωνικής πρωτοβουλίας για την αναβίωση της ελληνικής υπαίθρου. Με επίκεντρο τη μετεγκατάσταση οικογενειών, τη δημιουργία συνθηκών μόνιμης διαβίωσης, την εκπαίδευση, την εργασία, την κοινωνική στήριξη και την επανασύνδεση των ανθρώπων με τον τόπο, η δράση έχει ήδη αφήσει ουσιαστικό αποτύπωμα στη Φουρνά, ενώ επεκτείνεται και σε άλλα χωριά της χώρας.
- Η «Νέα Ζωή στο Χωριό» έχει γίνει πανελλαδικά γνωστή ως ένα παράδειγμα αναζωογόνησης της ελληνικής περιφέρειας. Ποιο θεωρείτε ότι είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σας έχει δώσει μέχρι σήμερα αυτή η προσπάθεια;
- Η Αίγινα δεν αντιμετωπίζει την πληθυσμιακή συρρίκνωση ορεινών χωριών όπως η Φουρνά, όμως αρκετοί άνθρωποι που θα ήθελαν να ζουν μόνιμα στο νησί συναντούν δυσκολίες σε θέματα υποδομών, υγείας, εκπαίδευσης ή εργασίας. Πιστεύετε ότι τα ελληνικά νησιά μπορούν να αποτελέσουν μέρος της λύσης στο ζήτημα της αποκέντρωσης;
- Μέσα από τη δράση σας έχετε γνωρίσει οικογένειες που πήραν τη μεγάλη απόφαση να αφήσουν τη ζωή στην πόλη. Τι είναι αυτό που τελικά τους έκανε να τολμήσουν το βήμα;
- Αν αύριο σας καλούσε η Αίγινα να σχεδιάσετε ένα πρόγραμμα προσέλκυσης νέων μόνιμων κατοίκων, ποιες θα ήταν οι τρεις πρώτες κινήσεις που θα προτείνατε;
- Ως άνθρωποι που δουλεύετε καθημερινά με το ζήτημα της αποκέντρωσης, θεωρείτε ότι η Ελλάδα αξιοποιεί επαρκώς τα νησιά της ως τόπους μόνιμης διαβίωσης και δημιουργίας ή εξακολουθεί να τα αντιμετωπίζει κυρίως ως τουριστικούς προορισμούς;
- Η Αίγινα αποτελεί για πολλούς έναν τόπο όπου θα ήθελαν να ζήσουν μόνιμα, διατηρώντας παράλληλα σύνδεση με την Αθήνα. Θεωρείτε ότι νησιά με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη συζήτηση για την αποκέντρωση τα επόμενα χρόνια;
Στο Aegina365.gr μιλήσαμε με τη Διαμαντή Παναγιώτα, δασκάλα και πρόεδρο της «Νέας Ζωής στο Χωριό», για το τι σημαίνει στην πράξη αποκέντρωση, πώς μια οικογένεια παίρνει την απόφαση να αφήσει την πόλη, αλλά και ποιον ρόλο μπορούν να παίξουν τα ελληνικά νησιά, όπως η Αίγινα, στη συζήτηση για μια πιο ισορροπημένη και βιώσιμη Ελλάδα.
Η «Νέα Ζωή στο Χωριό» έχει γίνει πανελλαδικά γνωστή ως ένα παράδειγμα αναζωογόνησης της ελληνικής περιφέρειας. Ποιο θεωρείτε ότι είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σας έχει δώσει μέχρι σήμερα αυτή η προσπάθεια;
Το μεγαλύτερο μάθημα είναι ότι οι άνθρωποι δεν εγκατέλειψαν τα χωριά επειδή έπαψαν να τα αγαπούν. Τα εγκατέλειψαν γιατί σταδιακά χάθηκαν οι προϋποθέσεις που επιτρέπουν σε μια οικογένεια να χτίσει εκεί τη ζωή της. Μέσα από τη δράση μας είδαμε ότι όταν δημιουργήσεις ένα περιβάλλον ασφάλειας, υποστήριξης και προοπτικής, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που επιθυμούν να ζήσουν στην ελληνική επαρχία. Άλλωστε σήμερα έχουμε μια λίστα με περισσότερες από 100 οικογένειες που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον να μετοικήσουν σε χωριά της χώρας, κάτι που δείχνει ότι υπάρχει ένα πραγματικό κοινωνικό ρεύμα επιστροφής στην περιφέρεια.
Παράλληλα, η εμπειρία αυτή μάς έδειξε ότι η ζωή στην πόλη δεν είναι πλέον για όλους τόσο εύκολη και ελκυστική όσο θεωρούσαμε παλαιότερα. Το υψηλό κόστος ζωής, η έλλειψη χρόνου, η πίεση της καθημερινότητας και οι ανησυχίες γύρω από την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής των παιδιών οδηγούν πολλές οικογένειες να αναζητούν εναλλακτικές.
Ίσως όμως το σημαντικότερο μάθημα είναι ότι η μετεγκατάσταση δεν είναι μόνο θέμα σπιτιού ή εργασίας. Οι άνθρωποι χρειάζονται φροντίδα και ανθρώπους δίπλα τους. Γι’ αυτό στη «Νέα Ζωή στο Χωριό» προσπαθούμε να λειτουργούμε σαν τους συγγενείς που πολλές φορές δεν υπάρχουν στον νέο τόπο εγκατάστασης.
Υποδεχόμαστε τις οικογένειες, τις διασυνδέουμε με την τοπική κοινωνία, τις κατατοπίζουμε, τις συντροφεύουμε στα πρώτα τους βήματα και στεκόμαστε δίπλα τους όταν προκύπτουν δυσκολίες. Η Φουρνά μάς έδειξε ότι η αναζωογόνηση ενός τόπου δεν ξεκινά από τα κτίρια ή τις υποδομές, αλλά από τις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν δημιουργήσεις κοινότητα και αίσθημα ασφάλειας, τότε μπορούν να ακολουθήσουν όλα τα υπόλοιπα.
Η Αίγινα δεν αντιμετωπίζει την πληθυσμιακή συρρίκνωση ορεινών χωριών όπως η Φουρνά, όμως αρκετοί άνθρωποι που θα ήθελαν να ζουν μόνιμα στο νησί συναντούν δυσκολίες σε θέματα υποδομών, υγείας, εκπαίδευσης ή εργασίας. Πιστεύετε ότι τα ελληνικά νησιά μπορούν να αποτελέσουν μέρος της λύσης στο ζήτημα της αποκέντρωσης;
Το κατανοώ απόλυτα και μάλιστα έχει ενδιαφέρον ότι μία από τις οικογένειες που πρόκειται να μετοικήσουν το επόμενο διάστημα στη Ζίτσα Ιωαννίνων μέσω της «Νέας Ζωής στο Χωριό» έρχεται από την Αίγινα. Αυτό δείχνει ότι ακόμη και άνθρωποι που έχουν ήδη επιλέξει έναν τόπο με υψηλή ποιότητα ζωής συνεχίζουν να αναζητούν το περιβάλλον που ταιριάζει καλύτερα στις ανάγκες της οικογένειάς τους.
Η αποκέντρωση δεν αφορά μόνο τα ορεινά χωριά αλλά κάθε περιοχή που μπορεί να προσφέρει ποιότητα ζωής και να φιλοξενήσει μόνιμο πληθυσμό. Πολλά ελληνικά νησιά διαθέτουν σημαντικά πλεονεκτήματα όπως το φυσικό κάλλος, η ανθρώπινη κλίμακα, το ισχυρό αίσθημα κοινότητας, η τουριστική ανάπτυξη που δημιουργεί θέσεις εργασίας και συχνά η μικρή απόσταση από μεγάλα αστικά κέντρα.
Για να μετατραπούν όμως σε πραγματικούς τόπους μόνιμης εγκατάστασης χρειάζονται κάτι περισσότερο από την ομορφιά τους. Χρειάζονται σταθερές υπηρεσίες υγείας, ποιοτική εκπαίδευση, αξιόπιστες συγκοινωνίες, σύγχρονες ψηφιακές υποδομές και επαρκείς επαγγελματικές ευκαιρίες καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Οι οικογένειες δεν επιλέγουν έναν τόπο μόνο για το καλοκαίρι τους· τον επιλέγουν για να μεγαλώσουν εκεί τα παιδιά τους και να χτίσουν το μέλλον τους.
Όταν αυτά τα στοιχεία συνυπάρχουν, τα νησιά μπορούν να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην αποκέντρωση της χώρας. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις διαθέτουν συγκριτικά πλεονεκτήματα που τα καθιστούν ακόμη πιο ελκυστικά από πολλές ηπειρωτικές περιοχές, αρκεί να αντιμετωπίζονται ως τόποι μόνιμης ζωής και όχι αποκλειστικά ως τουριστικοί προορισμοί.
Μέσα από τη δράση σας έχετε γνωρίσει οικογένειες που πήραν τη μεγάλη απόφαση να αφήσουν τη ζωή στην πόλη. Τι είναι αυτό που τελικά τους έκανε να τολμήσουν το βήμα;
Οι περισσότεροι δεν έφυγαν από την πόλη αναζητώντας απλώς μια διαφορετική διεύθυνση κατοικίας. Αναζητούσαν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Αυτό που τους έκανε τελικά να τολμήσουν ήταν η προοπτική να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε ένα πιο ασφαλές, ανθρώπινο και υποστηρικτικό περιβάλλον, με περισσότερο χρόνο για την οικογένεια, χαμηλότερο κόστος ζωής, μεγαλύτερη επαφή με τη φύση και ισχυρότερους κοινωνικούς δεσμούς.
Ωστόσο, εξίσου σημαντικό με το όνειρο ήταν και η αίσθηση ασφάλειας ότι δεν θα είναι μόνοι τους σε αυτή τη μετάβαση. Η μετοίκηση μιας οικογένειας δεν είναι μια απλή μετακόμιση. Είναι μια μεγάλη αλλαγή ζωής που συνοδεύεται από αγωνία, αβεβαιότητα και πρακτικές δυσκολίες.
Γι’ αυτό στη «Νέα Ζωή στο Χωριό» λειτουργούμε ουσιαστικά σαν μια δεύτερη οικογένεια για τους ανθρώπους που αποφασίζουν να κάνουν αυτό το βήμα. Πριν ακόμη επισκεφθούν τον τόπο εγκατάστασης, τους παρουσιάζουμε όλες τις διαθέσιμες κατοικίες που έχουμε καταγράψει, ώστε να γνωρίζουν ακριβώς τις επιλογές τους. Ετοιμάζουμε μαζί το βιογραφικό τους, το προωθούμε σε επιχειρήσεις και εργοδότες της περιοχής με τους οποίους συνεργαζόμαστε και στεκόμαστε δίπλα τους μέχρι να εξασφαλιστεί η επαγγελματική τους αποκατάσταση.
Παράλληλα, μέσω κοινωνικού λειτουργού προετοιμάζουμε την οικογένεια για τη μεγάλη αλλαγή, βοηθώντας τόσο τους γονείς όσο και τα παιδιά να προσαρμοστούν ομαλά στη νέα πραγματικότητα. Δεν σταματάμε όμως εκεί. Συνεχίζουμε να τους υποστηρίζουμε και μετά την εγκατάστασή τους, ώστε η ένταξή τους στην τοπική κοινωνία να είναι όσο το δυνατόν πιο ομαλή και επιτυχημένη.
Επιπλέον, επιδοτούμε τα τρία πρώτα ενοίκια κάθε οικογένειας ώστε να ελαφρύνουμε τον αρχικό οικογενειακό προϋπολογισμό, καλύπτουμε πλήρως τα έξοδα μετακόμισης, που συχνά αποτελούν ένα σημαντικό οικονομικό βάρος, και φροντίζουμε τα παιδιά να έχουν πρόσβαση σε εκπαιδευτικές και δημιουργικές δραστηριότητες δωρεάν ή με πολύ χαμηλό κόστος.
Τελικά, οι οικογένειες τόλμησαν επειδή δεν τους ζητήσαμε απλώς να μετακομίσουν σε ένα χωριό. Τους δείξαμε ότι υπάρχει μια οργανωμένη κοινότητα ανθρώπων που θα τους υποδεχθεί, θα τους στηρίξει και θα περπατήσει μαζί τους σε αυτή τη νέα αρχή.
Αν αύριο σας καλούσε η Αίγινα να σχεδιάσετε ένα πρόγραμμα προσέλκυσης νέων μόνιμων κατοίκων, ποιες θα ήταν οι τρεις πρώτες κινήσεις που θα προτείνατε;
Αν αύριο με καλούσε η Αίγινα να σχεδιάσουμε ένα πρόγραμμα προσέλκυσης νέων μόνιμων κατοίκων, η απάντησή μου θα ήταν απλή: θα εφαρμόζαμε το ίδιο ολιστικό μοντέλο που σχεδιάσαμε και αναπτύξαμε στη Φουρνά. Ένα μοντέλο που απέδειξε στην πράξη ότι μπορεί να φέρει αποτελέσματα, εφαρμόστηκε με επιτυχία εκεί, επεκτάθηκε στη Ζίτσα Ιωαννίνων και στο Κόκκινο Βοιωτίας, ενώ τους επόμενους μήνες θα ξεκινήσει να υλοποιείται και στον Έβρο, τον οποίο «θα υιοθετήσουμε».
Η φιλοσοφία της «Νέας Ζωής στο Χωριό» βασίζεται στην πεποίθηση ότι η αναζωογόνηση ενός τόπου δεν μπορεί να έρθει ως μια εξωτερική παρέμβαση, κάτι ξένο προς την τοπική κοινωνία. Πρέπει να ξεκινά από τη βάση της κοινωνίας, από τους ίδιους τους ανθρώπους του τόπου. Γι’ αυτό η πρώτη μας κίνηση σε κάθε περιοχή είναι η δημιουργία ενός τοπικού φορέα υποδοχής και υποστήριξης, στελεχωμένου από κατοίκους της περιοχής. Ανθρώπους που γνωρίζουν τις ανάγκες, τις ιδιαιτερότητες και τις δυνατότητες του τόπου τους και μπορούν να υποδεχθούν τους νέους κατοίκους ως μέλη της κοινότητας και όχι ως απλούς επισκέπτες.
Παράλληλα, δημιουργούμε γέφυρες ανάμεσα στις οικογένειες που αναζητούν μια νέα ζωή και στις τοπικές κοινωνίες που αναζητούν νέους κατοίκους. Καταγράφουμε τις αναπτυξιακές δυνατότητες της περιοχής και δομούμε ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο υποστήριξης των οικογενειών βασιζόμενοι σε τέσσερις βασικούς πυλώνες: τη στέγαση, την επαγγελματική αποκατάσταση, την πρόσβαση σε εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες για τα παιδιά, καθώς και την υποστήριξη με τα πρώτα έξοδα.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δεν αντιμετωπίζουμε τη μετοίκηση ως μια απλή μεταφορά ανθρώπων από ένα σημείο της Ελλάδας σε ένα άλλο. Δημιουργούμε κοινότητες υποδοχής και σχέσεις εμπιστοσύνης. Γιατί αυτό που τελικά κάνει μια οικογένεια να παραμείνει σε έναν τόπο δεν είναι μόνο το σπίτι ή η εργασία. Είναι το αίσθημα ότι ανήκει κάπου, ότι έχει ανθρώπους δίπλα της, ότι κάποιος θα τη συμβουλεύσει, θα τη στηρίξει και θα περπατήσει μαζί της τα πρώτα βήματα της νέας της ζωής.
Αυτή ακριβώς τη φιλοσοφία θα προτείναμε και στην Αίγινα, προσαρμοσμένη φυσικά στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τις ανάγκες και τα πλεονεκτήματα του νησιού.
Ως άνθρωποι που δουλεύετε καθημερινά με το ζήτημα της αποκέντρωσης, θεωρείτε ότι η Ελλάδα αξιοποιεί επαρκώς τα νησιά της ως τόπους μόνιμης διαβίωσης και δημιουργίας ή εξακολουθεί να τα αντιμετωπίζει κυρίως ως τουριστικούς προορισμούς;
Πιστεύω ότι η Ελλάδα εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να αντιμετωπίζει τα νησιά της κυρίως ως τουριστικούς προορισμούς και λιγότερο ως τόπους μόνιμης διαβίωσης, δημιουργίας και οικογενειακής ζωής. Αναμφίβολα ο τουρισμός αποτελεί σημαντικό πυλώνα της οικονομίας τους, όμως ένα νησί δεν μπορεί να είναι ζωντανό μόνο λίγους μήνες τον χρόνο. Χρειάζεται σχολεία με παιδιά, επαγγελματίες που δημιουργούν, οικογένειες που σχεδιάζουν το μέλλον τους εκεί και δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν σταθερά όλο τον χρόνο.
Ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα που συναντάμε σήμερα είναι η εκρηκτική ανάπτυξη της βραχυχρόνιας μίσθωσης. Σε πολλές νησιωτικές περιοχές έχουν περιοριστεί σημαντικά οι διαθέσιμες κατοικίες για μακροχρόνια ενοικίαση, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται όχι μόνο οι οικογένειες που θα ήθελαν να εγκατασταθούν μόνιμα, αλλά ακόμη και οι δημόσιοι λειτουργοί που καλούνται να υπηρετήσουν εκεί. Δάσκαλοι, καθηγητές, γιατροί, νοσηλευτές, στελέχη των σωμάτων ασφαλείας και άλλοι εργαζόμενοι συχνά αδυνατούν να βρουν προσιτή και αξιοπρεπή στέγη, γεγονός που λειτουργεί αποτρεπτικά τόσο για την προσέλκυση όσο και για την παραμονή τους.
Παράλληλα, ο μαζικός τουρισμός, όταν δεν συνοδεύεται από μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, κινδυνεύει να μετατρέψει τα νησιά σε προϊόν προς κατανάλωση και όχι σε ζωντανές κοινότητες. Πολλές φορές εμπορευματοποιεί την ταυτότητά τους αντί να αναδεικνύει τον πολιτισμό, την ιστορία, τις παραδόσεις και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους όπως πραγματικά τους αξίζει.
Πιστεύω ότι η μεγάλη πρόκληση των επόμενων ετών είναι να βρεθεί η σωστή ισορροπία. Τα νησιά μας δεν πρέπει να πάψουν να είναι ελκυστικοί τουριστικοί προορισμοί. Πρέπει όμως παράλληλα να γίνουν τόποι όπου οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν, να εργαστούν, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και να δημιουργήσουν το μέλλον τους. Μόνο τότε θα μιλάμε για πραγματικά βιώσιμη ανάπτυξη και ουσιαστική αποκέντρωση.
Η Αίγινα αποτελεί για πολλούς έναν τόπο όπου θα ήθελαν να ζήσουν μόνιμα, διατηρώντας παράλληλα σύνδεση με την Αθήνα. Θεωρείτε ότι νησιά με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη συζήτηση για την αποκέντρωση τα επόμενα χρόνια;
Πιστεύω ότι νησιά όπως η Αίγινα μπορούν να διαδραματίσουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συζήτηση για την αποκέντρωση τα επόμενα χρόνια, ίσως μάλιστα να αποτελέσουν ένα από τα πιο ρεαλιστικά και άμεσα εφαρμόσιμα μοντέλα της. Και αυτό γιατί η αποκέντρωση δεν είναι απαραίτητα μια επιλογή «όλα ή τίποτα». Πολλοί άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι να διακόψουν πλήρως τη σχέση τους με τα μεγάλα αστικά κέντρα, ούτε χρειάζεται να το κάνουν.
Τα επόμενα χρόνια θα δούμε όλο και περισσότερους ανθρώπους να αναζητούν όχι απαραίτητα μια πλήρη απομάκρυνση από τα αστικά κέντρα, αλλά μια καλύτερη ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική ζωή, την οικογένεια και την προσωπική ευημερία. Η τεχνολογία, η τηλεργασία και οι σύγχρονες μεταφορές επιτρέπουν πλέον σε πολλούς ανθρώπους να ζουν σε έναν τόπο χωρίς να εξαρτώνται καθημερινά από την παρουσία τους σε μια μεγάλη πόλη.
Παράλληλα, θεωρώ ότι τόποι όπως η Αίγινα μπορούν να λειτουργήσουν ως γέφυρες ανάμεσα στην αστική και την περιφερειακή Ελλάδα. Μπορούν να αποτελέσουν έναν πρώτο σταθμό αποκέντρωσης για οικογένειες που επιθυμούν μια διαφορετική ποιότητα ζωής, χωρίς να νιώθουν ότι εγκαταλείπουν τις επαγγελματικές, κοινωνικές ή πολιτιστικές δυνατότητες που προσφέρει η πρωτεύουσα.
Σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι επανεξετάζουν τις προτεραιότητές τους, αναζητώντας περισσότερο χρόνο, περισσότερη ασφάλεια για τα παιδιά τους, πιο ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις και καλύτερη καθημερινότητα, η αξία τέτοιων τόπων γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Για μένα, το μέλλον της αποκέντρωσης δεν βρίσκεται μόνο στα πολύ απομακρυσμένα χωριά ή νησιά. Βρίσκεται και σε τόπους που μπορούν να συνδυάσουν ποιότητα ζωής, οικονομική δραστηριότητα, κοινωνική συνοχή και σύνδεση με τα μεγάλα κέντρα. Η Αίγινα διαθέτει πολλές από αυτές τις προϋποθέσεις και γι’ αυτό θεωρώ ότι μπορεί να αποτελέσει ένα πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα για το πώς μπορεί να εξελιχθεί η αποκέντρωση στην Ελλάδα του αύριο. Βέβαια, πιστεύοντας βαθιά ότι πρέπει να γνωρίζεις εκ των έσω έναν τόπο, επιφυλάσσομαι να επισκεφθώ και να γνωρίσω από κοντά το νησί σας! Άλλωστε, οι πιο σημαντικές αλήθειες για έναν τόπο δεν βρίσκονται στα στατιστικά στοιχεία αλλά στους ανθρώπους του.
Η συζήτηση με τη Διαμαντή Παναγιώτα αναδεικνύει ότι η αποκέντρωση δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη υπόθεση. Δεν αρκεί ένας τόπος να είναι όμορφος ή να διαθέτει σπίτια. Χρειάζεται να μπορεί να προσφέρει προοπτική, ασφάλεια, εργασία, εκπαίδευση, κοινωνική συνοχή και κυρίως ανθρώπους που θα σταθούν δίπλα σε όσους κάνουν μια νέα αρχή.
Για την Αίγινα, που βρίσκεται τόσο κοντά στην Αθήνα αλλά διατηρεί ταυτόχρονα τον χαρακτήρα ενός νησιωτικού τόπου με δική του ταυτότητα, η συζήτηση αυτή έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Το ζητούμενο δεν είναι μόνο πώς θα προσελκύσει επισκέπτες, αλλά και πώς θα παραμείνει ένας ζωντανός τόπος για όσους θέλουν να ζήσουν, να εργαστούν και να δημιουργήσουν εδώ, όλο τον χρόνο.
Μείνετε συντονισμένοι στο site μας για συνεντεύξεις και αφιερώματα που αναδεικνύουν πρόσωπα, δράσεις και ιστορίες της Αίγινας.
