Από τα ανοιχτά γηπεδάκια της Αίγινας μέχρι τα παρκέ του αμερικανικού κολεγιακού μπάσκετ, η διαδρομή της Άρτεμις Κουκή είναι μια ιστορία επιμονής, δουλειάς και πίστης στα όνειρα. Μεγαλωμένη σε μια οικογένεια που είχε στενή σχέση με το μπάσκετ, έκανε τα πρώτα της βήματα στα γηπεδάκια της Πέρδικας και μέσα από χρόνια προσπάθειας κατάφερε να ανοίξει τα φτερά της και να βρεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνδυάζοντας σπουδές και αθλητισμό σε υψηλό επίπεδο.
- Πώς ξεκίνησε το ταξίδι σου στο μπάσκετ και πώς έφτασες από την Αίγινα και την Ελλάδα μέχρι τα παρκέ της Αμερικής;
- Έχεις αγωνιστεί σε διαφορετικά κολέγια στις ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία για σένα, τόσο αγωνιστικά όσο και ακαδημαϊκά; Πόσο απαιτητικό είναι να συνδυάζεις υψηλό επίπεδο μπάσκετ με σπουδές;
- Ποιοι άνθρωποι – προπονητές, οικογένεια, συμπαίκτριες – έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία σου;
- Ζεις πλέον αρκετά χρόνια στην Αμερική. Τι σου λείπει περισσότερο από την Ελλάδα – και ειδικά από την Αίγινα; Ποια θεωρείς τα μεγαλύτερα θετικά και ποια τις δυσκολίες της ζωής στην άλλη άκρη του Ατλαντικού; Πώς φαντάζεσαι το μέλλον σου;
- Ποια είναι η σχέση σου με την Αίγινα και πώς αντέδρασε γενικά η τοπική κοινωνία στη μεγάλη σου επιτυχία; Πόσο συχνά επισκέπτεσαι πλέον το νησί;
- Με αφορμή και το πρόσφατο βίντεο από το πανεπιστήμιό σου που κυκλοφόρησε στα social media — τι θα έλεγες ότι σου έχει δώσει το μπάσκετ μέχρι σήμερα; Τι θα συμβούλευες ένα μικρό κορίτσι από ένα νησί όπως η Αίγινα, που ξεκινά τώρα το άθλημα χωρίς μεγάλες υποδομές αλλά με μεγάλα όνειρα;
Σήμερα, μετά από πέντε χρόνια στο κολεγιακό μπάσκετ των ΗΠΑ και έχοντας αγωνιστεί σε πανεπιστήμια του Μίσιγκαν, μιλά στο Aegina365.gr για το ταξίδι της από την Αίγινα μέχρι την Αμερική, τις δυσκολίες και τις εμπειρίες που έζησε, τους ανθρώπους που τη στήριξαν, αλλά και τη βαθιά σχέση που εξακολουθεί να έχει με το νησί.
Πώς ξεκίνησε το ταξίδι σου στο μπάσκετ και πώς έφτασες από την Αίγινα και την Ελλάδα μέχρι τα παρκέ της Αμερικής;
Είναι μια μίξη γεγονότων που με οδήγησε στο μπάσκετ. Ο πατέρας μου έπαιζε μπάσκετ επαγγελματικά και στη συνέχεια ακολούθησε την προπονητική, οπότε πάντα υπήρχε μια επαφή με το άθλημα. Επίσης, από μικρούλα ήμουν δραστήρια και, δοκιμάζοντας διαφορετικά αθλήματα, αποφάσισα ότι το μπάσκετ ήταν το αγαπημένο μου.
Άρχισα να παίζω στο γηπεδάκι στην Πέρδικα τα καλοκαίρια με τα αγόρια που μαζεύονταν εκεί, στο σχολείο και αργότερα σε συλλόγους όπως τα Μελίσσια, ο Παναθηναϊκός και η Ιωνία. Αγάπησα πολύ το παιχνίδι, περνούσα καλά και, με προπονητή τον πατέρα μου, δεν είχα άλλη επιλογή παρά να δουλέψω σκληρά στις δεξιότητές μου. «Αρτεμάκι, θες να πάμε για σουτ;» είναι μια ερώτηση που άκουγα περισσότερες φορές απ’ όσες θα θέλατε να φανταστείτε.
Με τα χρόνια, όταν άρχισαν να έρχονται κάποιες διακρίσεις, όπως συμμετοχές στην εθνική, πανελλήνια πρωταθλήματα και ούτω καθεξής, τα όνειρά μου άρχισαν να μεγαλώνουν, με τελικό στόχο να πάρω μια υποτροφία σε ένα πανεπιστήμιο στην Αμερική, ώστε να παίξω μπάσκετ σε πολύ υψηλό επίπεδο, συνδυάζοντας παράλληλα ένα καλό πτυχίο.
Με σκληρή δουλειά, προσήλωση και αρκετές θυσίες, κατάφερα να βρεθώ στο Μίσιγκαν με πλήρη υποτροφία και να ζήσω το όνειρο που είχα από παιδάκι.
Έχεις αγωνιστεί σε διαφορετικά κολέγια στις ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία για σένα, τόσο αγωνιστικά όσο και ακαδημαϊκά; Πόσο απαιτητικό είναι να συνδυάζεις υψηλό επίπεδο μπάσκετ με σπουδές;
Έχω αγωνιστεί σε δύο πανεπιστήμια εδώ στο Μίσιγκαν. Το να συνδυάζεις υψηλό επίπεδο μπάσκετ με σπουδές είναι πολύ απαιτητικό. Χρειάζεται οργάνωση, πειθαρχία και ανθεκτικότητα. Δουλεύεις στα κόκκινα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.
Προπονούμαστε τρεις ώρες την ημέρα, έχουμε βάρη, ατομικές προπονήσεις, συναντήσεις και μαθήματα καθημερινά, με μόνο ένα ρεπό την εβδομάδα συνήθως. Αυτή ήταν μια εμπειρία όμορφη αλλά δύσκολη και με δοκίμασε σε πολλά επίπεδα.
Στην προσπάθειά μου να ανταπεξέλθω, έμαθα να είμαι ανεξάρτητη, να μην το βάζω κάτω και να ζητάω βοήθεια όποτε τη χρειάζομαι. Αξίζει να σημειώσω ότι τα πανεπιστήμια στις ΗΠΑ φροντίζουν να μας βοηθούν με τις σπουδές, με συμβούλους και διάφορες παροχές που μας συνοδεύουν καθ’ όλη τη διάρκεια των σπουδών, κάτι το οποίο βοηθάει πολύ.
Ποιοι άνθρωποι – προπονητές, οικογένεια, συμπαίκτριες – έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία σου;
Πρώτα και κύρια η οικογένειά μου. Είναι κλισέ η φράση ότι χωρίς εκείνους δεν θα είχα καταφέρει να βρίσκομαι εδώ που είμαι τώρα, αλλά είναι 100% αλήθεια. Οι γονείς μου και η αδερφή μου είναι τα μεγαλύτερα στηρίγματά μου και είναι εδώ για εμένα κάθε ώρα και στιγμή της ημέρας.
Στον όρο «οικογένεια» συμπεριλαμβάνεται και η κολλητή μου, η Αντωνία. Όσο καιρό κι αν κάνουμε να ιδωθούμε, είναι σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα και η παρουσία της κάνει απλούστατα τη ζωή μου πιο φωτεινή.
Όσον αφορά τους προπονητές, καθοριστικό ρόλο στην πορεία μου θα έλεγα ότι έπαιξε, πρώτα και κύρια, ο πατέρας μου. Επιπλέον, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στους κόουτς Γερεουδάκη, Αρχιμανδρίτη και Καντζιλιέρη, αλλά και στους προπονητές στην Αμερική που με βοήθησαν να εξελιχθώ ατομικά.
Επιπλέον, θα είμαι για πάντα ευγνώμων στην οικογένεια Harrison, την οικογένεια της συμπαίκτριάς μου Kallie, που άνοιξε την αγκαλιά της και με υποδέχτηκε σαν να ήμουν από πάντα μέλος της. Με στήριξαν και με αγάπησαν ανιδιοτελώς και για πέντε χρόνια αποτέλεσαν το σπίτι μου μακριά από το σπίτι μου.
Τέλος, είναι πολλοί ακόμα άνθρωποι που έχουν παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στην πορεία μου και στη ζωή μου γενικά — ξέρουν ποιοι είναι αυτοί — και τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.
Ζεις πλέον αρκετά χρόνια στην Αμερική. Τι σου λείπει περισσότερο από την Ελλάδα – και ειδικά από την Αίγινα; Ποια θεωρείς τα μεγαλύτερα θετικά και ποια τις δυσκολίες της ζωής στην άλλη άκρη του Ατλαντικού; Πώς φαντάζεσαι το μέλλον σου;
Από την Ελλάδα, τα κύρια πράγματα που μου λείπουν είναι η οικογένεια και οι στενοί μου φίλοι, το φαγητό, η θάλασσα και ο ήλιος. Από την Αίγινα συγκεκριμένα, η γαλήνη που νιώθω όταν είμαι στο νησί, οι ατελείωτες ώρες κάτω από το νερό, τα ηλιοβασιλέματα στην ταράτσα του σπιτιού μας, η Πέρδικα και οι βόλτες στη χώρα.
Οι ρυθμοί ζωής στην Αμερική είναι γρήγοροι. Η ζωή είναι απαιτητική και η κουλτούρα διαφέρει αρκετά από αυτή της Ελλάδας. Από τα μεγαλύτερα θετικά της ζωής στις ΗΠΑ θα έλεγα ότι η κουλτούρα εδώ σε μαθαίνει να είσαι έτοιμος να αρπάξεις όποια ευκαιρία σου δοθεί ανά πάσα ώρα και στιγμή. Η σκληρή δουλειά αναγνωρίζεται. Μπορείς να ανέβεις σκαλιά εύκολα στη ζωή σου, αρκεί να το θέλεις. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι πρόθυμοι να σε βοηθήσουν και να κάνουν ό,τι μπορούν για να εξελιχθείς.
Όσον αφορά τις δυσκολίες, θα έλεγα ότι δεν είναι τόσο εύκολο να συνδεθείς με άτομα εδώ σε βαθύτερο επίπεδο. Η κοινωνική ζωή και η διασκέδαση είναι αξίες που σπάνια έχουν προτεραιότητα, διότι η σκληρή δουλειά έρχεται πάντα πρώτη. Τέλος, η υγιεινή διατροφή στις ΗΠΑ δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση και συχνά απαιτεί συνειδητή προσπάθεια. Γι’ αυτό και, ως αθλήτρια, άρχισα να μαγειρεύω κυρίως μόνη μου, ώστε να μπορώ να τρέφομαι όσο πιο σωστά γίνεται.
Αυτή τη στιγμή επικεντρώνομαι στο παρόν: να ολοκληρώσω το μεταπτυχιακό μου και να κλείσω τον κύκλο των τελευταίων πέντε χρόνων με τον ομορφότερο δυνατό τρόπο. Όταν, με το καλό, επιστρέψω σπίτι σε λίγο καιρό, θα είμαι έτοιμη να αφιερώσω χρόνο στον εαυτό μου και να αρχίσω να χτίζω τα καινούρια μου όνειρα.
Ποια είναι η σχέση σου με την Αίγινα και πώς αντέδρασε γενικά η τοπική κοινωνία στη μεγάλη σου επιτυχία; Πόσο συχνά επισκέπτεσαι πλέον το νησί;
Την Αίγινα την αγαπώ και την έχω νοσταλγήσει απερίγραπτα πολύ τα τελευταία πέντε χρόνια που ζω στο Μίσιγκαν. Παλιά ζούσαμε μόνιμα στην Αίγινα οικογενειακώς. Αργότερα μετακομίσαμε στην Αθήνα, αλλά πηγαίναμε στην Αίγινα με κάθε ευκαιρία.
Τα τελευταία πέντε χρόνια, λόγω των υποχρεώσεών μου στην Αμερική, γυρνάω μία φορά τον χρόνο στην Ελλάδα για περίπου δύο μήνες το καλοκαίρι και περνάω όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μπορώ στο νησί. Περιττό να πω ότι όσοι φίλοι μου από την Αμερική έχουν επισκεφθεί το νησί, το έχουν λατρέψει.
Για να πω την αλήθεια, δεν έχω ιδέα πώς αντέδρασε η τοπική κοινωνία στην πορεία ή στις επιτυχίες μου. Αν όμως έχω καταφέρει να εμπνεύσω έστω και ένα παιδάκι να κυνηγήσει τα όνειρά του, τότε για εμένα αυτό είναι τιμή και μεγάλη επιτυχία.
Όταν έφερα την πρώτη πανεπιστημιακή ομάδα στην οποία αγωνίστηκα, το Western Michigan University, το καλοκαίρι του 2023 στο νησί, θυμάμαι χαρακτηριστικά να γυρνάνε πολλά κεφάλια και ανθρώπους να κοιτούν με θαυμασμό, κάτι το οποίο με γέμισε υπερηφάνεια. Από όλα όσα έζησε η ομάδα μου, αυτό που τους έμεινε περισσότερο ήταν ο τρόπος με τον οποίο τους υποδέχτηκαν οι άνθρωποι στο νησί, κάτι που μου έδωσε ιδιαίτερη χαρά.
Με αφορμή και το πρόσφατο βίντεο από το πανεπιστήμιό σου που κυκλοφόρησε στα social media — τι θα έλεγες ότι σου έχει δώσει το μπάσκετ μέχρι σήμερα; Τι θα συμβούλευες ένα μικρό κορίτσι από ένα νησί όπως η Αίγινα, που ξεκινά τώρα το άθλημα χωρίς μεγάλες υποδομές αλλά με μεγάλα όνειρα;
Το μπάσκετ μού έχει δώσει πολλά: μαθήματα, ευκαιρίες, εμπειρίες, ταξίδια, εκπαίδευση, χαρές και λύπες. Πάνω απ’ όλα, όμως, μου έχει χαρίσει ανθρώπινες σχέσεις και φιλίες που θα κρατήσουν για μια ζωή. Έχω φίλες από τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, τη Χιλή, την Ισπανία, την Πολωνία, τον Καναδά και άλλες χώρες, κάτι που αγαπώ πολύ και αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της διαδρομής μου.
Το σημαντικότερο μάθημα που μου έχει δώσει το μπάσκετ είναι ότι στη ζωή τίποτα δεν χαρίζεται. Ό,τι θέλεις πρέπει να το κυνηγάς, να αποδέχεσαι τις αποτυχίες σου, να έχεις πείσμα και να μην τα παρατάς.
Σε ένα μικρό κορίτσι από ένα νησί όπως η Αίγινα θα έλεγα πρώτα απ’ όλα να απολαμβάνει το παιχνίδι και να μη φοβάται να βγει έξω από τη ζώνη άνεσής της. Η στοχοθεσία, η προσήλωση και η δουλειά είναι αυτά που σε βοηθούν να πετύχεις τα όνειρά σου. Εξίσου σημαντική, όμως, είναι και η ισορροπία: όσο κι αν αγαπάς κάτι, μην το αφήσεις να γίνει η μοναδική σου ταυτότητα. Τέλος, να θυμάσαι πως ο πρωταθλητισμός δεν χρειάζεται πάντα να είναι ο τελικός στόχος και η «επιτυχία». Η επιτυχία άλλωστε έχει διαφορετικό σχήμα και χρώμα για τον καθένα.
Οι σπουδές μου είναι στον χώρο του Ανθρώπινου Δυναμικού (HR) και το μεταπτυχιακό μου εμβαθύνει στην οργανωσιακή ανάπτυξη. Σκοπεύω να εξετάσω τις επαγγελματικές μου προοπτικές στον χώρο, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Η διαφορετικότητα και η συμπερίληψη, η ψυχοσωματική ισορροπία και ευεξία, καθώς και η περιβαλλοντική βιωσιμότητα είναι επίσης μερικά από τα βασικά μου ενδιαφέροντα.
Όσο αφορά το μπάσκετ και τη μορφή που θα έχει στη ζωή μου στο εξής, είναι κάτι που θα αποφασίσω μέσα στο επόμενο διάστημα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα παραμείνει στη ζωή μου με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και θα ήθελα να προσφέρω πίσω στον αθλητικό χώρο με όποιον τρόπο μπορώ.
Η ιστορία της Άρτεμις Κουκή δείχνει πως τα μεγάλα όνειρα μπορούν να ξεκινήσουν από οπουδήποτε — ακόμη και από ένα μικρό νησί. Με σκληρή δουλειά, επιμονή και αγάπη για το παιχνίδι, κατάφερε να ανοίξει τον δικό της δρόμο στο κολεγιακό μπάσκετ των Ηνωμένων Πολιτειών, κερδίζοντας εμπειρίες, γνώσεις και φιλίες που θα τη συνοδεύουν για μια ζωή.
Και όπως η ίδια τονίζει μέσα από τα λόγια της, το πιο σημαντικό μάθημα που της έδωσε το μπάσκετ είναι πως τίποτα δεν χαρίζεται. Ό,τι αξίζει, κατακτιέται με προσπάθεια, πίστη και θάρρος να κυνηγήσεις τα όνειρά σου.
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά την Άρτεμις για την όμορφη και ειλικρινή συζήτηση, καθώς και για τον χρόνο που αφιέρωσε να μοιραστεί μαζί μας την πορεία και τις εμπειρίες της. Της ευχόμαστε καλή συνέχεια και κάθε επιτυχία τόσο στο παρκέ όσο και στη ζωή της.
Μείνετε συντονισμένοι στο site μας για συνεντεύξεις και αφιερώματα που αναδεικνύουν πρόσωπα, δράσεις και ιστορίες της Αίγινας.
