Στον χώρο της Μονής του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα, κάθε γωνιά κουβαλά μια ιστορία. Κάποιες είναι γνωστές, άλλες ψιθυρίζονται από γενιά σε γενιά. Μία από αυτές αφορά το σημείο όπου σήμερα βρίσκεται ο τάφος του Αγίου. Έναν τόπο που, για χρόνια, έμεινε αδόμητος, σχεδόν «κρατημένος» για κάτι που κανείς τότε δεν μπορούσε να προβλέψει.
Στα πρώτα χρόνια, όταν η Μονή βρισκόταν ακόμη σε ερειπιώδη κατάσταση, δύο μοναχές ζούσαν στον χώρο. Κατά τη διάρκεια των εργασιών ανοικοδόμησης, μία από αυτές, η μοναχή Αναστασία, αποφάσισε να φυτέψει ένα πεύκο κοντά στον ναό, σε χαμηλότερο σημείο, δεξιά από την εκκλησία.
Κρατώντας το μικρό φυτό στα χέρια της, ετοιμάστηκε να το φυτέψει, όταν –σύμφωνα με τη διήγηση– άκουσε μια φωνή να της λέει να μην προχωρήσει εκεί. Της ζητούσε να αφήσει το συγκεκριμένο σημείο ελεύθερο. Η μοναχή δίστασε, αλλά επέμεινε. Η ίδια προτροπή ακούστηκε ξανά. Και όταν για τρίτη φορά επιχείρησε να φυτέψει το πεύκο στο ίδιο μέρος, ένιωσε μια αόρατη δύναμη να τη σπρώχνει προς τα πίσω.
Τότε έκανε πίσω και φύτεψε το δέντρο λίγα μέτρα πιο πέρα.
Το σημείο εκείνο έμεινε κενό. Χρόνια αργότερα, στον ίδιο ακριβώς χώρο, δημιουργήθηκε ο τάφος του Αγίου Νεκταρίου. Για πολλούς πιστούς, η ιστορία αυτή δεν είναι απλώς ένα περιστατικό από το παρελθόν, αλλά ακόμη μία ψηφίδα στη μαρτυρία της πνευματικής παρουσίας που, όπως λένε, δεν έπαψε ποτέ να συνοδεύει τη Μονή και τον τόπο.
Η Αίγινα, άλλωστε, δεν είναι μόνο προορισμός. Είναι τόπος μνήμης, πίστης και αφηγήσεων που συνεχίζουν να συγκινούν. Ειδικά όταν συνδέονται με πρόσωπα που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία της.
Μείνετε συντονισμένοι στο site μας για περισσότερα νέα και ενημερώσεις.
