O πρόεδρος του ΣΔΥ Αίγινας, Γιάννης Γιαννούλης μιλά αποκλειστικά στο Aegina365.gr
Δεν είναι όλοι οι σύλλογοι φτιαγμένοι για μετάλλια και βάθρα. Κάποιοι γεννιούνται απλώς από την ανάγκη να βγεις έξω, να κινηθείς και να μοιραστείς τη διαδρομή με άλλους. Ο Σύλλογος Δρομέων Υγείας Αίγινας είναι ακριβώς αυτό: μια ομάδα ανθρώπων που έμαθε να τρέχει μαζί — στον δρόμο, στο βουνό και, τελικά, στη ζωή. Ο Γιάννης Γιαννούλης μάς μιλά για την αρχή, το σήμερα και τη φιλοσοφία μιας ομάδας που παραμένει πιστή σε όσα την έφεραν μέχρι εδώ.
Όπως μας λέει, ο ΣΔΥ Αίγινας ιδρύθηκε το 2011 «από μια παρέα ανθρώπων με κοινή ενασχόληση με τον ερασιτεχνικό αθλητισμό και κοινό όραμα τη διάδοση του μαζικού αθλητισμού στην Αίγινα». Ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη βρίσκονται ο αείμνηστος Λιμενάρχης Αίγινας Κυριάκος Γκάρης, ο Σταύρος Γκρόζας, ο Διονύσης Αξιώτης, ο Σώζων Λαμπαδάριος, ο Αριστοτέλης Σταυρόπουλος, αλλά και αρκετοί ακόμη που, όπως παραδέχεται, «σίγουρα ξεχνάω».
Ο αρχικός στόχος ήταν ξεκάθαρος: να έρθουν όσο το δυνατόν περισσότεροι κάτοικοι της Αίγινας σε επαφή με την καθημερινή άθληση. «Να τρέξουμε μαζί, να συμμετέχουμε σε αγώνες, να κάνουμε εξορμήσεις εκτός νησιού και, σταδιακά, να οργανώσουμε και δρομικές εκδηλώσεις στον τόπο μας», θυμάται. Και, όπως τονίζει, αυτός ο στόχος παραμένει ίδιος μέχρι σήμερα.
«Ίσως τώρα να είναι ακόμη πιο επιτακτικό», μας λέει, «να σηκωθούμε από τον καναπέ, να αφήσουμε στο τραπέζι το κινητό μας και να απολαύσουμε, μέσα από την άθληση, τον τόπο που ζούμε». Ο σύλλογος αριθμεί σήμερα περίπου 55 μέλη και τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια σαφής στροφή προς το ορεινό τρέξιμο και την επαφή με το βουνό.
Η φετινή σεζόν, πάντως, κύλησε με πολλές επιτυχίες. «Όπου κι αν κατεβούμε, τα αποτελέσματα έρχονται», λέει, χωρίς όμως να στέκεται στα μεμονωμένα βάθρα. Αναφέρει ονόματα όπως η Κατερίνα Σμέρνου, η Εύη Παντελιά, η Βίκυ Τζίμα, ο Δημήτρης Λορέντζος, ο Σταύρος Γκρόζας και ο Αντρέας Μπήτρος, που βρίσκονται συχνά στις πρώτες θέσεις, αλλά σπεύδει να προσθέσει πως «και τα υπόλοιπα παιδιά φέρνουν πολύ καλές θέσεις σε αγώνες με 400 και 500 συμμετοχές». Για τον ίδιο, ωστόσο, η ουσία βρίσκεται αλλού: «Για εμάς, ειλικρινά, πιο σημαντική είναι η συμμετοχή, οι εκδρομές που οργανώνουμε και η καλή παρέα».
Ο φετινός Ελλάνιος Δίας 2025 αποτέλεσε ένα σημείο αναφοράς για την ομάδα. ΟΣΔΥ Αίγινας είχε πολλές πρώτες, δεύτερες, τρίτες και τέταρτες θέσεις και στους τρεις αγώνες της διοργάνωσης. «Είναι πολύ σημαντικό για εμάς αυτό να γίνεται στον τόπο μας», τονίζει. «Θέλω να πιστεύω ότι έτσι δίνουμε κίνητρο σε περισσότερο κόσμο — φίλους, συγγενείς, συνεργάτες — να δραστηριοποιηθούν και να ασχοληθούν με την άθληση». Όσο για την πίεση του “εντός έδρας”, παραδέχεται ότι υπήρχε, άλλοι την ένιωσαν περισσότερο, άλλοι λιγότερο. «Κάναμε όμως καλή προετοιμασία και πιστεύαμε στα αποτελέσματα».
Ιδιαίτερη στιγμή του αγώνα ήταν η εμφάνιση της Κατερίνας Σμέρνου, η οποία τερμάτισε πρώτη στα 11 χιλιόμετρα όχι μόνο στις γυναίκες αλλά και στη γενική κατάταξη. «Δεν θυμάμαι να το έχω ξαναδεί αυτό, ειδικά σε αγώνα βουνού», μας λέει. «Πιστεύαμε στην πρώτη θέση στις γυναίκες, αλλά αυτό μας ξεπέρασε». Για τον ίδιο, η σημασία της επιτυχίας αυτής ξεπερνά το αγωνιστικό κομμάτι. «Η Κατερίνα είναι γυμνάστρια στα σχολεία του νησιού, έρχεται καθημερινά σε επαφή με τα παιδιά μας και πρέπει να είναι πρότυπο για όλους μας — για το πείσμα, την προσήλωση και το πάθος της».
Ο ίδιος, φέτος, ανέλαβε τον ρόλο της «σκούπας» στη διαδρομή των 21 χιλιομέτρων. «Ήξερα τη διαδρομή καλά και τις δυσκολίες της», λέει. «Δυστυχώς, σε πολλούς ορεινούς αγώνες συμμετέχουν αθλητές χωρίς μεγάλη εμπειρία, με αποτέλεσμα να κουράζονται, να μην παρακολουθούν τη σήμανση και να χάνονται». Υπήρξαν τέτοιες περιπτώσεις, κυρίως κοντά στο Όρος και τον Ιερό Ναό του Ελλανίου Δία, όπου έκανε ό,τι μπορούσε για να τους επαναφέρει στη σωστή πορεία. Κάποιοι δεν κατάφεραν να κατέβουν μέχρι την Πέρδικα και επέστρεψαν με οχήματα της διοργάνωσης. «Το σημαντικό είναι ότι δεν είχαμε τραυματισμούς», υπογραμμίζει.
Κοιτώντας μπροστά, οι στόχοι του ΣΔΥ Αίγινας παραμένουν απλοί: νέα μέλη με αγάπη για το τρέξιμο, τον αθλητισμό και την περιπέτεια. «Να βρισκόμαστε, να κάνουμε αυτό που μας αρέσει και τα αποτελέσματα θα έρχονται», λέει με σιγουριά.
Και όσο για το αιώνιο δίλημμα, δρόμος ή βουνό, η απάντηση έρχεται χωρίς δεύτερη σκέψη. «Για εμένα δεν υπάρχει δίλημμα. Το ορεινό τρέξιμο». Έχει αφήσει τους αγώνες στην άσφαλτο εδώ και δύο χρόνια και πιστεύει πως την ίδια τάση έχει και ο “σκληρός πυρήνας” της ομάδας. «Τα καλοκαιρινά απογεύματα, που όλοι είναι στη θάλασσα, εμείς θα είμαστε στο Όρος, να προπονούμαστε και να βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα».
Κάπως έτσι, στην Αίγινα, το μονοπάτι συνεχίζει να ενώνει ανθρώπους.
