Στους δρόμους της Αίγινας, όπως και σε πολλά μέρη της χώρας, παρατηρείται καθημερινά ένα φαινόμενο που τείνει να θεωρείται «κανονικό»: οδηγοί και συνεπιβάτες σε μηχανάκια και σκούτερ κινούνται χωρίς κράνος, εκτός αν γνωρίζουμε ότι υπάρχει κάπου πιο κάτω μπλόκο ή γενικότερα κλιμάκιο της τροχαίας στο νησί. Η χρήση του κράνους, αντί να αντιμετωπίζεται ως στοιχειώδης πράξη αυτοπροστασίας, μετατρέπεται σε μια υποχρέωση που θυμόμαστε μόνο όταν φοβόμαστε το πρόστιμο, το οποίο έχει γίνει πλέον ιδιαίτερα «τσουχτερό».
Η αλήθεια είναι ότι, ως κοινωνία, δεν διαθέτουμε την οδηγική παιδεία που θα έπρεπε. Στην επαρχία μάλιστα το πρόβλημα γίνεται πιο έντονο, καθώς οι μικρές αποστάσεις και η αίσθηση «χαλαρότητας» δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι ο κίνδυνος είναι μικρότερος. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε τη φράση «πάω μέχρι το περίπτερο» ή «ο δρόμος είναι ήσυχος», λες και το ατύχημα προγραμματίζεται μόνο για μεγάλες διαδρομές ή υψηλές ταχύτητες.
Στην πράξη, τα περισσότερα σοβαρά τροχαία συμβαίνουν μέσα στον αστικό ιστό και σε συνθήκες που θεωρούνται απολύτως καθημερινές. Ένα γλίστρημα στο οδόστρωμα, ένα απότομο φρενάρισμα, ένα αυτοκίνητο που δεν πρόλαβε να δει τον δικυκλιστή, αρκούν για να μετατρέψουν μια απλή μετακίνηση σε τραυματισμό ή κάτι πολύ χειρότερο. Σε τέτοιες στιγμές, το κράνος δεν είναι λεπτομέρεια· είναι ο βασικός παράγοντας που μπορεί να καθορίσει την έκβαση.
Τα στοιχεία της Τροχαίας είναι ξεκάθαρα: η χρήση κράνους μειώνει σημαντικά την πιθανότητα θανατηφόρου τραυματισμού στο κεφάλι. Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα στους δρόμους παραμένει ανησυχητική, με νέους (και όχι μόνο) ανθρώπους να οδηγούν χωρίς καμία προστασία, γονείς να μεταφέρουν παιδιά χωρίς κράνος και συνεπιβάτες να θεωρούν ότι επειδή κάθονται πίσω, ή επειδή ανέβηκαν για λίγο, δεν διατρέχουν τον ίδιο κίνδυνο.
Το παράδειγμα που δίνουμε, ειδικά στις νεότερες ηλικίες, παίζει καθοριστικό ρόλο. Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν βλέποντας τους μεγάλους να αγνοούν τους βασικούς κανόνες ασφάλειας, δύσκολα θα τους σεβαστούν αργότερα. Κι όσο κι αν το πρόστιμο μπορεί να ξεχαστεί γρήγορα, ή το δίπλωμα μας να μας επιστραφεί μετά από λίγο καιρό, ένα σοβαρό χτύπημα στο κεφάλι αφήνει συνέπειες που δεν σβήνουν με τον χρόνο.
Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο των εορτών, όπου η κίνηση αυξάνεται και η κατανάλωση αλκοόλ είναι συχνότερη, η ανάγκη για υπευθυνότητα γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ και η μη χρήση κράνους συνθέτουν έναν επικίνδυνο συνδυασμό που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ατυχήματα και δυστυχήματα.
Η χρήση κράνους δεν θα έπρεπε να εξαρτάται από την παρουσία ή όχι της αστυνομίας. Θα έπρεπε να είναι μια αυτονόητη επιλογή, που πηγάζει από σεβασμό προς τη ζωή, τόσο τη δική μας όσο και των ανθρώπων γύρω μας. Ακόμα και για τη μικρή διαδρομή, ακόμα και όταν πιστεύουμε ότι «δεν θα συμβεί τίποτα», το κράνος παραμένει η πιο απλή και ουσιαστική πράξη προστασίας που μπορούμε να κάνουμε. Ας κάνουμε όλοι λοιπόν το χρέος μας, προς τον εαυτό μας, αλλά και προς τους συνανθρώπους μας.
Δείτε επίσης:
